OnePoland

He told her once that She’s beautiful. And She believed Him.

She fell in love with Him in high school, with a love that’s pure, innoccent and naive. In a world where boys only seem to be interested in pretty girls, showing off with their money and hide their true sensitivity, such love had no place to be. Karina was one of those girls who when they fall in love, give their whole heart away, forever staying true to their ideals.

Mark was the man of Her dreams. She was fascinated by his natural charms and elegance, and was impressed how fast he got everybody to like him. He read a lot, and being very intelligent and funny, he was the life and soul of the party. He was the king of the dance floor. In Her eyes, He only had one flaw – Agnieszka.

She was the prettiest girl in the high school. Her perfect figure was complemented by the most fashionable clothes from designer shops. Every break, she was attached Mark’s arm, cooing into his ear  the latest school gossip. Oh, how much Karina would give to be in her place. But whenever she had a chance to talk to Mark, she lost her confidence. She simply started trembling at the sound of his voice.

She could not describe in words how much she was fascinated by His presence, and at the same time, how much she dreaded it. Sometimes she thought she saw sadness in Mark’s eyes. That sadness, however, seemed to disappear when Mark, sweeping his raven hair off his forehead, glanced at Karina.  Immediately, the sadness was replaced by baffled disapproval and dislike.

Mark had always divided girls into two categories: pretty and beautiful. Pretty were just that – pretty and sexy, but beautiful ones also had a soul. Mark had never met a girl like that before. He had even started to doubt that such girls even existed.

Karina made him uneasy, because in spite of all his efforts he could not place her in either of these categories. A girl who was dressed in an unfashionable grey dress with an unflattering hair band, cannot be pretty, let alone beautiful. Karina naively believed that the old saying “you cannot judge a book by its cover” is still true, even in the modern world. You could always see her in some library corner, either engrossed in books or in dreams.  She loved to learn new things as she tried to keep up with Mark. Thanks to her determination and perseverance, she had won a scholarship. She spent all the money on books and learning materials instead of enhancing her looks like Mark did.

She did not have a girl–friend with whom she could share her heart aches. Anyway, she never really wanted one. She was too afraid of being hurt and betrayed.  So partly due to her own choice to distance herself from the world, and partly due to people’s dislike of her, she suffered alone in a world of loneliness and misunderstanding. She did not fit in. She had a very high self esteem but also a complete lack of self believe, if indeed it is possible to be both at the same time. She only dreamed of one thing – for Mark to get to know her and fall in love with her and be her friend for the rest of her life.

One day, after the inter-school competition in English Literature, everything had changed. Mark finally started to notice her, but not in the way she would have liked. – "The First place in the competition is awarded to both Mark and Karina ! Bravo ! We are so proud of you !" – the school’s Head was congratulating them. Mark was highly surprised that somebody else could be as good as him.

Karina will never forget the look on his face, which pierced her through to the core. The look, which seemed to be filled with hatred, but also contained something else that Karina could not quite figure out. From then on, his acid tongue was always there to torment her.

- "Hey, Karina ! - Want to go with us to Greg’s party ?" – sometimes somebody seemed to remember her existence.

- "Leave her alone – can’t you see she’s studying ?" – his sarcastic, yet lovely voice, was hunting her everywhere. Sometimes, biting her lips, she pretended to weather the torments with her head held up high, but more often then not, she kept crying herself to sleep late at night.

- "Oh, God, why does He hate me so much?" – she kept crying into her pillow.  – "Why is He doing it to me?"

Luckily for poor Karina, she was nearing the school graduation. The pretty Agnieszka did not manage to fascinate the Exam board with her long legs and failed her final exams.

Karina had not had any problems with the choice of University, as winning the competition had secured her a place on the English Literature course at the University. The only thing left to do was to pick up her Student ID from the University Admissions Office.

By sheer luck or premeditated intention, Mark had chosen the same course.

The girl’s soul became even more tormented.

- "And now what – is it always going to be like this ? Will I always be this grey, shy little girl, living with this blind unhappy unrequited love ? " – depressed, she thought.

A bright cheerful sunray shone through the window, danced on her hair and kept flying. It stopped on her desk, on the white envelope with the money from her last scholarship payment and then disappeared.

The girl jumped up with excitement, knowing deep down that God had given her a sign.

Finally she understood what Mark wanted to tell the word in his sad look.

It was a deep longing for a beautiful and sensitive girl, for that unsatisfied dream, and the fear that the pretty girls surrounding him at the parties would never understand this longing.  That’s the thing that Karina could not figure out in his eyes after the competition  results were announced.

- "I always believed that if I really love someone, I will NOT be ashamed of myself" – she thought to herself.

- "Now is the time to prove it."

She looked in the mirror – "I need to change ! But… " - she hesitated for a moment – "I must at least try, even if I’ll never be beautiful!"

A week had gone by, and nobody would have recognised her. Walking through the university corridor was an exquisite girl. Her shiny chestnut hair was falling down in long curls onto her slender shoulders. The high heels on her long slim legs were tapping loudly, turning the echo of her walk into an enchanting melody. A new zest for life was shining through her saphire eyes. Entwined with her Channel No.5, there was an aroma of mysterious happiness, such that everybody passing her by could not help but stare.

Good fortune was with her again as Mark happened to be picking up his Student ID on same day.

- "Thank you – goodbye, Sir !" – Mark said as he was opening the door ready to leave.

The noise of a pile of magazines landing on the floor overshadowed the sound of the heavenly girl’s deep sigh. Mark jumped to pick them up. – "I’m sorry" – he said, laying his manly hand on her slender fingers. Karina sent him a smile filled with her love and happiness. A smile, which gave away her heart’s deepest secret. They suddenly felt a wave of excitement and in that moment they both understood that they were meant for each other. A thousand tiny magical sparks hovered over them, electrifying their thoughts.

- "You are beautiful" – He said. And She believed Him.

Spełnione marzenia

Powiedział Jej kiedyś, że jest piękna. I uwierzyła Mu.

Pokochała Go już w liceum miłoscią czystą, dziewczęcą i naiwną. W świecie zaliczania ładnych dziewcząt, szpanu pieniądza i szkrzętnie ukrywanej wrażliwosci, miłość taka nie miała prawa do bytu. Karina zaś należała do dziewczyn, które jeśli już oddają swoje serce to na całe życie, do końca pozostając wiernym swoim ideałom.

Marek był mężczyzna Jej marzeń. Zawsze elegancki, fascynował Ją swoim wrodzonym wdziękiem, który szybko zdobywał sobie sympatię otoczenia. Oczytany, inteligentny i dowcipny, stanowił duszę towarzystwa. Na dyskotekach był królem tańca. W Jej oczach miał tylko jedną, malutką wade - Agnieszkę.

Była najładniejszą dziewczyną w szkole. Swe idealnie wyrzeźbione kształty skrywała pod najmodniejszymi ciuchami z butików. Na każdej przerwie przyklejona do ramienia Marka szczebiotała Mu do ucha najnowsze plotki szkolne. Ileż Karina by dała, aby znaleźć się na jej miejscu. Zawsze gdy miała okazję porozmawiać z Markiem, brakowało Jej tej wiary w siebie. Po prostu drżała na dźwięk Jego głosu.

Nie potrafiła określić słowami jak bardzo fascynowała Ją Jego bliskość i zarazem jak bardzo się Go bała. Czasami wydawało Jej się, że widzi pewien smutek w oczach Marka. Smutek ten jednak zaraz znikał, gdy chłopak odgarniając swe czarne włosy ze zmysłowego czoła kierował swój wzrok na Karinę. Natychmias niechęć i niepokój zastępowały ten dziwny i niezbędny wyraz zmartwienia.

Marek dotychczas dzielił dziewczyny na dwie kategorie: ładne i piękne. Ładne były po prostu ładne i zgrabne, a piękne oprócz ładnej twarzy posiadały jeszcze tzw. "duszę”. Marek nigdy nie spotkał na swojej drodze takiej dziewczyny. Zaczynał nawet tracić wiarę w ich istnienie.

Karina wzbudzała Jego niepokój gdyż mimo usilnych starań nie mógł Jej umieścić w żadnej z tych kategorii. Dziewczyna niezręcznie uczesana i ubrana w szarą, niemodną sukienkę nie jest przecież ładna, a cóż dopiero piękna. Karina wciąż naiwnie wierzyła, że stare porzekadło „Nie szata zdobi człowieka” jest nadal aktualne we współczesnym świecie. Często więc można było spotkać Ją w jakimś kącie zatopioną w naukowej książce lub w marzeniach. Uwielbiała się uczyć, gdyż chociaż w ten sposób chciała dorównać Markowi.

Dzięki wytrwałości i ciężkiej pracy korzystała ze stypendium naukowego. Wydawała jednak wszystko na książki zamiast jak Marek na udoskonalanie swego wyglądu.

Nie miała przyjaciółki, przed którą mogłąby wyjawić najgłębsze tajemnice swego serca. Zresztą nigdy jej nie pragneła - zbyt mocno obawiała się zdrady. Z własnego wyboru i zarazem skazana przez otoczenie cierpiała katusze samotności i niezrozumienia.

Nie pasowała do innych. Byla wysoce szlachetna, posiadała niemałe poczucie własnej wartości i zupełny brak wiary w siebie przy zalożeniu, że te dwie rzeczy mogą istnieć jednocześnie. Marzyła tylko o jednym - aby Marek w końcu Ją poznał, pokochał i stał sie Jej przyjacielem na całe życie.

Pewnego dnia, po olimpiadzie z jęz. anglieskiego, wszystko się zmieniło. Marek wrzeszcie zaczął Ją zauważać, ale nie w taki sposób jakiego by sobie życzyła.

- Pierwsze miejsce zajęli ex equo Marek i Karina ! Brawo ! Jesteśmy z Was dumni ! - szczęśliwa dyrekcja składała im gratulacje. Marek był zaskoczony, że ktoś jeszcze oprócz Niego może być najlepszy.

Karina nigdy nie zapomni tego wzroku, który przeszył Ją na wylot. Wzroku, który zdawał się zionąć nienawiścią, ale zawierał coś jeszcze, co Karinie trudno było na razie określić. Od tej pory Jego cięty język nie przepuszczał okazji by Jej dokuczyć.

- Hej, Karina !  Idziesz z nami na prywatkę do Grześka ? - czasami ktoś o Niej sobie przypomniał.

- Dajcie jej spokój, nie widzicie, że się uczy ? - ten szyderczy, lecz ukochany głos prześladował Ją zawsze i wszędzie. Często, zagryzając wargi, znosiła to z pozornym spokojem dumnie wznosząc głowę do góry, lecz później niejednokrotnie płakała po nocach.

- Boże, dlaczego On mnie tak nienawidzi ? - żaliła się do poduszki - Dlaczego On mi to robi ?

Na szczęście dla biednej Kariny zbliżał sie już koniec szkoły. Laleczkowata Agnieszka nie zdołała zafascynować komisji egzaminacyjnej swoimi nogami i oblała maturę.

Karina ze studiami nie miała kłopotów gdyż wygrana olimpiada zapewniała Jej wolny wstęp na wyższe uczelnie. Jedyną formalnością jaka pozostała Jej do załatwienia było odebranie indeksu studentki anglistyki.

Dziwnym trafem lub z premedytacją, Marek obrał tę samą drogę kontynuacji wykształcenia.

Duszą dziewczyny zaczęły targać niepokoje.

- I co, tak już będzie do końca ? Czy już wiecznie będę szarą, nieśmiałą dziewczynką zasklepioną w swojej nieszczęśliwej miłości ? - myślała przygnębiona.

Promyk radosnego słońca wpadł przez Jej okno, zatańczył w Jej włosach i pożeglował dalej. Zatrzymał sie na biurku, na białej kopercie z Jej ostatnim stypendium and znikł.

Podkescytowana dziewczyna przeczuwała, że Opatrzność chce Jej dać jakiś znak.

Nagle zrozumiała, co takiego Marek chciał przekazać światu w swoim smutnym wzroku. Była to bezmierna tęsknota za piękną, inteligentną i wrażliwą dziewczyną, za niespełnionym marzeniem, i równocześnie obawa przed ładnymi dziewczętami otaczającymi Go na dyskotekach, które być może nigdy nie zrozumieją tej Jego tęstknoty.

Właśnie tego Karina nie potrafiła rozszyfrować w Jego spojrzeniu po ogłoszeniu wyników olimpiady.

- Zawsze twierdziłam, że jeżeli kogoś naprawdę pokocham, to nie będe się wstydzić samej siebie - myślała.

- Teraz nadszedł czas by to udowodnić.

Spojrzała w lustro - Musze się zmienić ! On tego pragnie, czuję to ! Ale... - zawahała się przez chwilę - Moge chociaż spróbować, przecież i tak nigdy nie będę piękna !

Tydzień później nikt nie poznałby Jej po przemianach jakich ze sobą dokonała. Korytarzem uczelni szła wspaniała dziewczyna. Jej piękne, kasztanowe włosy opadały łagodnymi falami na ramiona. Wysokie obcasy butów spoczywających na jej długich, smukłych nogach stukały głośno, oddając echem niezwykłą melodię Jej chodu. W Jej chabrowych oczach odbijały się figlarne błyski przekazując Jej radość życia. Przeplatając się z zapachem Channel5 roztaczały wokół Niej jakąś niezbadaną tajemnicę szczęścia tak, że każdy chcąc-nie chcąc musiał sie za Nią oglądnąć.

Łaskawy los sprzyjający zakochanym sprawił, że w tym samym dniu Marek również poszedł po swój indeks.

- Dziekuje Panu, do widzenia ! - Marek otwierał drzwi szykując się do wyjścia.

Szelest opadających angielskich czasopism zagłuszył ciche westchnienie niebiańskiej dziewczyny. Marek rzucił się do zbierania.

- Przepraszam - powiedział, kładąc swoją jakże męską dłoń na Jej szczupłych palcach. Karina posłała Mu uśmiech owiany szczęsciem i miłoscią. Uśmiech, który zdradzał najskrytsze marzenia Jej serac. Odczuli nagle falę uniesienia i zrozumieli, że zostali dla siebie stworzeni. Tysiące magicznych iskierek zawisło ponad nimi, elektryzując ich myśli.

- Jesteś piękna - powiedział. I uwierzyła Mu.